Не нè буди алармот. Нè буди тишината што трае само неколку секунди, пред низ ходникот да се слушнат мали чекори. Детски глас, уште неразбуден, што прашува дали веќе е нова година. Во тие мигови, времето застанува.
Кафето е сè уште жешко, косата не е средена, а очите малку уморни од ноќта што помина. Но срцето е полно. Домот дише. И знаеш – токму ова е моментот поради кој вредеше сè што било тешко.
Бракот не е совршена приказна. Тој е збир од недоспиени ноќи, тивки разговори во кујна, простувања без збор и одлуки донесени кога било најтешко. Љубовта не е секогаш гласна, но е присутна. Таа се гледа во начинот на кој заедно го дочекуваме секое утро, особено ова – првото.
А децата… тие не нè прашуваат дали сме подготвени. Тие само доаѓаат и ни ја даваат смислата. Во нивните очи ја гледаме иднината, во нивната смеа – надежта, а во нивната потреба од нас – причината да бидеме подобри.
Сонцето ќе изгрее, како и секој ден. Но првото новогодишно утро не започнува надвор. Тоа започнува тука – во домот, во прегратките, во заедништвото. Започнува со оние за кои живееме.
И тогаш знаеш: ако ова го имаш, имаш сè.
