Анонимна исповед на една 30-годишна девојка која повеќе не знае дали излегува на состанок со маж или со инфлуенсер за здрава исхрана, утринска јога и ноќна крема.

Имам 30 години и немам дечко.

Еве, го кажав тоа гласно, па ако треба нека падне таванот, нека се превртат тетките, нека се активира семејниот аларм и нека почне вечната македонска истрага:

„А зошто немаш дечко?“
„Има ли некој?“
„Па убава си, паметна си, што чекаш?“
„Да не си многу пребирлива?“
„Ќе помине времето, знаеш…“

Знам. Сè знам. Знам и колку години имам, знам и дека не сум веќе „девојче“, знам и дека на свадби ме ставаат на маса со „слободните“, како да сме посебна категорија на население. Знам и дека кога ќе кажам дека сум сама, некои жени ме гледаат со сожалување, како да сум им кажала дека дома немам струја, вода и интернет.

Но никој не ме прашува едно многу поважно прашање:

Со кого, луѓе? Со кого да бидам?

Затоа што мажите денес станаа… чудни.

Не велам лоши. Не велам сите. Не велам дека порано било подобро, затоа што не сакам да звучам како баба ми кога зборува за „времето кога мажот бил маж“. Само велам дека нешто сериозно се случило.

Мажот со кој некогаш ќе излезеше на кафе, ќе нарачаше еспресо и ќе зборуваше нормално, денес прво те прашува дали кафето е органско, дали млекото е растително, дали има овесно, бадемово или некое што го измолзиле од облак.

Еден ми рече дека не пие кафе пред 11, затоа што „кортизолот му бил висок наутро“. Јас само сакав да се видиме.

Друг ме покани на прошетка, ама не можеше пред изгрејсонце, затоа што секое утро „го поздравувал сонцето“. Мислев дека се шегува. Не се шегуваше. Човекот навистина стои на тераса, бос, со раширени раце и му се заблагодарува на универзумот. Јас во тоа време едвај му се заблагодарувам на алармот што не ме убил од нервоза.

Имаше еден што не јадеше ништо бело. Ни леб, ни шеќер, ни ориз, ни сирење. Кога му реков дека јас некогаш јадам бурек, ме погледна како да сум признала криминал. Не можеше да поверува дека во 2026 година постои жена која свесно внесува тесто.

А јас не можев да поверувам дека во 2026 година маж на состанок ми објаснува разлика меѓу глутенска чувствителност и духовна тежина.

Па дојде еден што користеше повеќе креми од мене.

Не претерувам.

Јас имам крема за лице, крема за раце, балсам за усни и една маска што ја ставам кога ќе се сетам. Тој имаше утринска рутина, вечерна рутина, серум со витамин Ц, ретинол, хијалурон, крема за околу очи, SPF 50, но само минерален, затоа што хемискиот „го вознемирувал“.

На вториот состанок ми кажа дека сонцето му пречи. Не во смисла дека е топло, туку дека „му го нарушува кожниот баланс“. Седевме во кафуле и човекот ја менуваше столицата трипати за да не му паѓа директна светлина на лицето. Јас мислев дека јас сум драматична кога не ми е добра фризурата. Очигледно сум аматер.

Еден друг се спремаше подолго од мене. Го чекав 40 минути. Не затоа што доцнел од работа, туку затоа што не можел да одлучи дали да стави мат восок или крема за текстура на коса. Кога конечно дојде, мирисаше на парфимерија, косата му беше совршена, веѓите средени, брадата како со геометрија, а јас седев таму со мислата: „Дали јас треба да му кажам дека убаво изгледа или тој мене?“

Не сум против негувани мажи. Напротив, прекрасно е кога мажот е чист, среден, мириса убаво и не мисли дека крема за лице е напад врз неговата машкост. Но има разлика меѓу негуван маж и маж што на прв состанок ти објаснува зошто твојот пудер има погрешен под-тон.

Еднаш излегов со човек кој нарачуваше салата без дресинг, без сол, без масло, без сирење и без радост. Јас нарачав паста. Ме гледаше како да сум ја уништила иднината на нашите неродени деца.

„Навечер јаглехидратите не се добра идеја“, ми рече.

„Ни ти, изгледа“, си помислив.

Се насмеав, секако. Затоа што јас сум воспитана девојка од 30 години без дечко, која уште има сила да биде фина.

Најмногу ме збунуваат оние што зборуваат како да се излезени од подкаст. Не разговараат, туку се „отвораат“. Не им е тешко, туку „процесираат“. Не сакаат врска, туку „емоционален простор“. Не раскинуваат, туку „ја почитуваат својата фреквенција“.

Еден ми рече: „Моментално не сум во енергија за дефинирање.“

Јас само го прашав дали сме заедно или не.

Имам чувство дека порано девојките се прашувале дали мажот има работа, карактер, почит и план за живот. Јас денес треба да проверам дали има стабилен нервен систем, дали јаде нормално, дали може да излезе после 21 часот без да му се наруши циркадијалниот ритам и дали може да преживее ако во ресторанот нема комбуха.

А најстрашно е што сите околу мене мислат дека јас сум проблемот.

„Многу бираш“, ми велат.

Не бирам многу. Само сакам маж кој нема да ме натера да се чувствувам како да сум дошла на интервју за неговиот wellness бренд.

Сакам некој со кого ќе можам да изедам пица без да ми каже дека сирењето создава воспаление. Сакам некој што ќе ме покани на вечера, а не на „ритуал на благодарност“. Сакам некој што ќе се спреми за 15 минути, ќе ме погледне, ќе каже „убава си“ и ќе одиме. Без анализа на кожа, без сончева позиција, без апликација за чекори.

Сакам маж кој ќе биде негуван, ама нема да ми ја украде ноќната крема.
Сакам маж што ќе има став, ама нема да ми држи TED Talk за цинк и магнезиум.
Сакам маж што ќе знае да зборува, ама и да молчи нормално.
Сакам маж што ќе ме праша како сум, не колку протеин внесувам.

Ако те интересира-

Мажите најчесто се враќаат кога жената конечно ќе престане да ги чека

И најважно од сè — сакам некој што нема да се однесува како врската да е проект за личен развој со двајца учесници и неделна евалуација.

Можеби сум стара школа. Можеби сакам нешто едноставно. Можеби романтиката денес навистина е застарена работа. Но мене уште ми е убаво кога мажот ќе биде маж без многу филозофија. Не груб, не примитивен, не неуреден. Само нормален.

Да дојде. Да се јави. Да не исчезнува. Да не ми праќа линкови за медитација кога ќе му кажам дека сум нервозна. Да не ми објаснува дека проблемот е во мојата „женска енергија“. Да знае дека понекогаш жената не сака анализа, туку прегратка.

И затоа, кога следниот пат некој ќе ме праша: „Зошто немаш дечко?“, можеби ќе одговорам вака:

Затоа што последниот што ми се допадна не можеше да излезе на ручек. Имаше детокс.
Пред него еден не можеше да ме бакне без балсам со SPF.
А пред него еден ми рече дека нашите аури не се усогласени, иако јас само сакав да одиме на кафе.

Па да, имам 30 години и немам дечко.

Но барем имам мир, паста навечер, крема што е само моја и слобода да не го поздравувам сонцето ако не ми е до тоа.

А ако тоа значи дека сум пребирлива — добро. Нека сум.