Живееме како народ кој е познат по многу убави работи – убави луѓе, вкусна храна, жени како манекенки, мажи згодни. Храбри сме, гостопримливи, весели и сакаме добра забава. Имаме многу доблести, но за жал, воздржаноста и пикањето нос таму каде што не му е место – не е една од нив. Напротив, по сармата, нашиот „најдобар специјалитет“ се невкусните коментари.
На неомажените девојки им велат: „Кога ќе се мажиш?“. На мажените – „Кога ќе имаш дете?“. На трудниците – „Што си се здебелила толку?“. Ако завршила факултет – „Кога ќе се вработиш?“. Ред непријатни прашања, ред осудувачки коментари. Непријатните ситуации кај венчавките се посебно непријатни, а посебно непријатни се кога помладата сестра се мажи прва. Тогаш сите околу се чувствуваат „повикани“ да прашаат што не е во ред со постарата.
Искрена исповед на една постара сестра.
Кога мојата помлада сестра се омажи пред мене
Свадбите се убави настани – радост, смеа, музика, љубов. Но, кога се омажи мојата помлада сестра, за мене тоа беше двојно искуство – и радост, и тежина. Радост затоа што ја сакам и навистина ѝ се радував, но тежина поради нешто друго: луѓето околу мене.
Коментари што болат
Од моментот кога почна свадбената прослава, прашањата и коментарите не престануваа. „А ти кога ќе се мажиш?“, „Што чекаш?“, „Што не е во ред со тебе?“. Иако се смешкав, внатре чувствував непријатност. Се прашував зошто секогаш мора да имаат објаснување за мојот живот.
Борба со сопствените чувства
Да, имаше моменти кога љубомората тивко се јавуваше во мене. Не затоа што не ја сакам мојата сестра – напротив, ја обожавам. Но, затоа што околината постојано ме потсетуваше дека јас „останав зад неа“. Иако имам свои цели, свои соништа и своја брзина, одеднаш тоа не изгледаше доволно добро.
Што научив
На крајот сфатив едно – дека не треба да дозволам туѓите зборови да ми ја одземат радоста. Моето време ќе дојде кога ќе треба, и тоа не ме прави ниту помалку вредна, ниту помалку успешна. Сестра ми се омажи прва, а јас ѝ се радував искрено. Тоа е најважно.
