Не секое „ми недостига“ значи љубов. Понекогаш е само навика, осаменост или страв дека подобро нема да дојде.

Има моменти кога жената точно знае дека не треба да се врати. Знае како завршила приказната, знае колку пати плачела, колку пати простила и колку пати си ветила: „Овојпат навистина е крај.“

Но, потоа доаѓа тишината. Празниот телефон. Вечерите без порака. Мислата дека можеби овојпат ќе биде поинаку. И токму тогаш почнуваат малите лаги што звучат нежно, логично, дури и романтично — а всушност ја враќаат назад кај истиот човек што еднаш веќе ја скршил.

„Се смени, сега е поинаков“
Можеби навистина кажал убави зборови. Можеби се јавил во вистински момент. Но промена не се докажува со порака во два по полноќ, туку со постојано однесување, почит и јасна намера.

„Никој не ме знае како него“
Точно, можеби ја знае. Но прашањето е: што правел со тоа знаење? Ако некој ги знае вашите слабости, а сепак ги користи против вас, тоа не е блискост — тоа е опасна навика.

„И јас не бев совршена“
Никој не е совршен. Но тоа не значи дека треба да се оправдува нечие ладно однесување, исчезнување, манипулација или постојано повредување. Вина не е исто што и одговорност.

„Само ќе разговараме“
Колку пати „само разговор“ завршил со враќање на истото место? Понекогаш жената не оди на разговор, туку оди по уште една доза надеж.

Прочитајте и за –

Кога жената ќе се измори од молење, повеќе не ја враќа ни најубавото извинување

„Подобро познато лошо, отколку непознато ново“
Ова е една од најопасните лаги. Познатата болка не е сигурност. Таа е само болка што веќе сте научиле да ја трпите.

Враќањето кај погрешен маж ретко почнува со голема одлука. Почнува со една порака, едно „како си“, едно сеќавање на добрите денови и едно премолчување на сè што болело.

Затоа, пред да се вратите, прашајте се искрено: ви недостига тој — или ви недостига чувството дека некој некогаш ве избрал?

Понекогаш најголемата љубов не е да му дадете уште една шанса нему.
Понекогаш најголемата љубов е конечно да си дадете шанса себеси.