Постојат маски што не се нанесуваат пред огледало. Не се ставаат со четка, не се симнуваат со мицеларна вода и никој не ги гледа на лицето веднаш. А сепак, многу жени ги носат секој ден.

Една од најчестите маски се вика: „Добро сум.“

Тоа е реченица што често воопшто не значи дека жената навистина е добро. Понекогаш значи: „Немам сила да објаснувам.“ Понекогаш значи: „Полесно ми е да ја завршам темата отколку да влезам во тоа што навистина го чувствувам.“ А понекогаш значи: „Навикната сум да функционирам дури и кога внатре не ми е добро.“

Многу жени го прават тоа. Не затоа што се неискрени. Не затоа што сакаат да глумат. Туку затоа што со време научиле да издржат.

Да бидат прибрани.
Да не ги оптоваруваат другите.
Да не плачат пред секого.
Да не објаснуваат премногу.
Да продолжат уште малку, па уште малку, па уште малку.

И така, „добро сум“ станува автоматски одговор.

Некој ќе праша: „Како си?“
Таа ќе се насмевне и ќе каже: „Добро сум.“

Иако не е мирна.
Иако не е среќна.
Иако не е навистина во ред.

Зад „добро сум“ често има многу тишина

Зад тие две зборчиња понекогаш стои цела приказна што никој не ја слушнал.

Можеби нема кому да каже.
Можеби нема енергија повторно да објаснува.
Можеби не верува дека некој навистина ќе ја разбере.
Можеби се плаши дека, ако почне да зборува, нема да може да престане.

Па затоа молчи.

Однадвор, сè изгледа нормално. Работи, се грижи, се јавува, одговара на пораки, се смее кога треба, оди таму каде што треба, изгледа како да има контрола.

А одвнатре, можеби само се обидува да се состави.

Токму тоа е најтешкиот дел кај оваа маска. Не боли само тоа што не ѝ е добро. Боли и тоа што мора постојано да изгледа како да е.

Жената не е секогаш силна – понекогаш само нема избор

Често велиме: „Таа е силна жена.“ Но, зад таа сила понекогаш не стои мир, туку навика на преживување.

Жената научила да функционира затоа што морала. Научила да не застанува, затоа што многу работи зависеле од неа. Научила да не кажува сè, затоа што некогаш не била слушната. Научила да се собере брзо, затоа што немала простор да се распадне.

И со време, тоа изгледа како карактер. Како стабилност. Како зрелост.

Но, понекогаш тоа е само потиснување.

Потиснати чувства.
Потиснати солзи.
Потисната лутина.
Потисната потреба некој да ја праша: „Добро, ама навистина како си?“

Прочитајте и за –

Не секое „те сакам“ се кажува со зборови: Еве што навистина значат неговите бакнежи и допири

Проблемот почнува кога и самата ќе поверува во маската

Оваа маска некогаш можеби ѝ помогнала. Ја заштитила. Ѝ дала контрола. Ѝ помогнала да преживее некои денови кога немала сила за ништо повеќе.

Но, проблемот почнува кога жената толку ќе се навикне на „добро сум“, што ќе престане и самата да проверува како е навистина.

Кога ќе престане да си поставува прашања.
Кога ќе престане да признава дека нешто ја боли.
Кога ќе почне да го оправдува секој свој замор со „ништо не ми е“.
Кога ќе се убеди дека не смее да биде слаба, ранлива или уморна.

А вистината е дека никој не може постојано да биде добро.

Ниту најсилната жена.
Ниту најнасмеаната.
Ниту онаа што секогаш изгледа средено.
Ниту онаа што сите ја бараат кога ним им е тешко.

Понекогаш првиот чекор е да си ја кажеш вистината себеси

Не мора веднаш да им кажеш на сите што чувствуваш. Не мора секому да му ја отвориш душата. Не мора секој да има пристап до твојата болка.

Но, важно е барем пред себе да бидеш искрена.

Да си признаеш:
„Не сум добро.“
„Уморна сум.“
„Ми треба пауза.“
„Ме боли.“
„Премногу долго молчам.“
„Не можам веќе да се преправам.“

Тоа не е слабост. Тоа е почеток на враќање кон себе.

Затоа што маската „добро сум“ можеби изгледа мирно однадвор, но одвнатре знае страшно да исцрпи. Секој ден кога ја носиш, а не ја симнуваш ниту пред себе, стануваш сè подалечна од она што навистина го чувствуваш.

Заклучок

„Добро сум“ понекогаш е најтивкиот крик на жената што премногу долго издржувала.

Затоа, следниот пат кога ќе го изговориш автоматски, застани барем за миг. Не мора веднаш да им објасниш на другите. Но, прашај се себеси:

Дали навистина сум добро, или само повеќе немам сила да објаснувам?

Затоа што не мора секогаш да изгледаш силно.
Не мора секогаш да бидеш прибрана.
Не мора секогаш да кажуваш „добро сум“, кога сè во тебе бара одмор, вистина и малку нежност.