Миранда се врати, Енди порасна, а модниот свет веќе не е ист: „Ѓаволот носи Прада 2“ ја разбуди носталгијата, но отвори и нови дилеми

Дваесет години по филмот што ја обележа цела една генерација, „Ѓаволот носи Прада 2“ пристигна со големи очекувања, многу гламур, познати лица и едно прашање што лебдеше уште пред да се изгаснат светлата во кино-салата: може ли продолжението да ја повтори магијата на оригиналот?

Одговорот, барем според првите светски реакции, е: делумно да – но не без забелешки.

Филмот повторно ги спојува Мерил Стрип како Миранда Пристли, Ен Хатавеј како Енди Сакс, Емили Блант како Емили Чарлтон и Стенли Тучи како Најџел, со режисерот Дејвид Френкел и сценаристката Алин Брош Мекена, истите имиња што стоеја зад оригиналот од 2006 година. Според првите прегледи на критиките, филмот доби претежно позитивен старт, со околу 78 проценти позитивни критики на Rotten Tomatoes во моментот кога беа објавени првите рецензии.

Но, ова не е едноставно враќање во светот на „Runway“. Овојпат филмот не се движи само околу суровиот шеф, младата асистентка и модниот пекол зад гламурозните насловни страници. Новиот филм влегува во сосема поинаков свет: печатените магазини се борат за опстанок, новинарството е под притисок, социјалните мрежи диктираат вредност, а модата веќе не е само прашање на вкус – туку и на моќ, бизнис, алгоритми и видливост.

Критичарите најмногу ги пофалија актерите. Мерил Стрип повторно ја носи Миранда со онаа ледена смиреност поради која и една тишина може да звучи како наредба. Ен Хатавеј се враќа како зрела Енди, жена која повеќе не трча по туѓи очекувања, додека Емили Блант, според многу коментари, повторно е едно од најживите и најдуховити лица во филмот. People пренесува дека дел од критичарите ја поздравиле токму хемијата меѓу старите ликови и начинот на кој филмот се обидува да ја спои носталгијата со новото време.

Сепак, не сите се воодушевени. Associated Press пишува дека филмот сè уште има стил, но дека приказната е „преоблечена“ – односно дека гламурот, костимите и познатите лица понекогаш го покриваат фактот дека недостасува онаа острина што го направи првиот филм култен. Според нив, актерите лесно се враќаат во улогите, но светот околу нив толку многу се променил што старата формула веќе не функционира со истата сила.

Најголемата дилема што ја отвори филмот е токму тоа: дали „Ѓаволот носи Прада“ може да постои во 2026 година со истата магија како во 2006? Тогаш модниот магазин беше симбол на моќ, престиж и сон. Денес, истиот тој свет се соочува со отпуштања, дигитална несигурност, инфлуенсери, брзина, виралност и публика која бара повеќе од убави фустани. Entertainment Weekly го сумира расположението на критичарите: актерската екипа и носталгијата се најсилните адути, но дел од критичарите посакувале повеќе содржина и поголема драмска тежина.

Филмот отвори и друга тема – телесната разновидност во модата. Ен Хатавеј јавно реагираше на тврдењата дека поради нејзина иницијатива биле отпуштени модели со „size zero“ изглед, објаснувајќи дека никој не изгубил работа, туку дека идејата била сцената да прикаже поширок спектар на тела и дека тоа всушност отворило повеќе ангажмани.

А како се доживеа кај нас?

Во Скопје, премиерата не беше само филмска проекција, туку мала модна вечер. Во „Синеплекс“, на 29 април, премиерата беше најавена како женска вечер со коктели, диџеј и модна изложба на дизајнерката Ивана Кнез, што совршено одговара на духот на филмот – малку кино, малку мода, малку излегување и многу „ајде да видиме што носат сите“. Филмот од 30 април почна да се прикажува и во кината на Киноверзум во Скопје, Штип и Велес.

Атмосферата кај нас можеше да се почувствува како вечер во која публиката не дојде само да гледа филм, туку да се врати во едно време. За многу жени, „Ѓаволот носи Прада“ не беше само комедија за мода, туку прв филм што на забавен начин им покажа колку е тенка линијата меѓу амбицијата и губењето на себе. Затоа и продолжението кај нас се гледа со посебна емоција – како средба со стара пријателка која се појавила после дваесет години, сè уште беспрекорно облечена, но со нови рани, нови дилеми и нов поглед кон животот.

Во салата најсилно функционира носталгијата. Секое појавување на Миранда, секоја реплика што потсетува на стариот филм, секој поглед на Емили и секој моден момент предизвикуваат реакција. Но, токму таму е и најголемиот предизвик: публиката не сакаше само убави комбинации, туку сакаше повторно да го почувствува оној удар од првиот филм – оној судир меѓу младоста, амбицијата, компромисот и прашањето колку сме подготвени да платиме за успех.

„Ѓаволот носи Прада 2“ можеби не е посилен од оригиналот, но има една важна предност: знае дека времето поминало. Енди веќе не е девојката што влегува во канцеларија без да знае што ја чека. Миранда веќе не владее со свет кој безусловно ѝ припаѓа. Модата веќе не е недопирлива кула од стакло. Сè е сменето – и токму тоа го прави филмот интересен.

На крајот, ова е филм што најмногу ќе им се допадне на оние што го сакаа првиот дел. Не затоа што ќе им даде исто искуство, туку затоа што ќе ги потсети кои биле кога првпат го гледале. А тоа, понекогаш, е доволно за една премиера да стане настан.

Миранда се врати. Публиката ја дочека. А модниот свет, како и секогаш, најде начин да изгледа совршено – дури и кога под површината сè се менува.