дожд во скопје
Има денови кога Скопје изгледа како да е снимено за романтична драма: дожд на прозорец, чадори по улици, сообраќај што стои, кафе што мириса појако од обично и телефон што одеднаш светнува.
И баш тогаш, кога си во тренерки, со ќебе преку нозе и со мисла дека денес нема да се занимаваш со луѓе — стигнува порака.
„Кај си?“
„Како си?“
„Ми текна на тебе.“
Или најопасната од сите:
„Се сетив на нас.“
Случајно? Тешко.
Дождливите денови имаат чудна моќ. Не нè прават само поспани и мрзливи, туку и малку понежни, поромантични, посентиментални. Кога надвор е сиво, луѓето почнуваат да пребаруваат по внатрешните фиоки — оние каде што стојат старите разговори, недовршените приказни и луѓето со кои „можеби не било вистинско време“.
А бившите? Тие како да имаат посебен радар за вакви денови.
Кога врне, сите малку омекнуваат. Не се излегува многу, не се прават големи планови, некако полесно е да се седне, да се отвори стар разговор и да се напише нешто што во сончев ден можеби никогаш не би се напишало.
Дождот буди носталгија. А носталгијата е опасна работа — знае да ни ги избрише лошите моменти и да ни ги остави само убавите кадри: првото кафе, првата прошетка, некоја смешна порака, некој поглед што тогаш значел сè.
Но, токму тука е замката.
Кога ќе се јави стара љубов, не значи секогаш дека се враќа љубовта. Понекогаш се враќа само досадата. Понекогаш самотијата. Понекогаш егото. А понекогаш — само дождот.
Можете да прочитате-
Културата е новиот еликсир на младоста: хобија што го будат телото и мозокот
Затоа, пред да одговориш со срце, одговори си со глава:
Дали навистина ти недостига таа личност, или ти недостига чувството што некогаш го имаше со неа?
Дали тој/таа се јавува затоа што сфатил нешто, или затоа што надвор врне, а дома е тивко?
Дали ова е нов почеток, или само стар филм што пак сака да се пушти на реприза?
Секако, не секоја порака од минатото е лоша. Некогаш луѓето навистина созреваат. Некогаш животот ги врти работите на чуден начин. Некогаш едно „како си?“ може да отвори разговор што одамна требало да се случи.
Но, не мора секоја порака да биде покана за враќање.
Некои пораки се само потсетник колку далеку си стигнала. Некои луѓе се тука за да видиш дека веќе не реагираш исто. Некои бивши не се враќаат за да останат, туку за да проверат дали уште имаат место таму каде што некогаш биле важни.
И затоа, ако денес ти стигне порака од некој што одамна го нема — не брзај. Испиј го кафето. Погледни го дождот. Прочитај ја пораката двапати. И потсети се: не секој што се јавува кога е облачно заслужува да му го вратиш сонцето.
About The Author
