Кога „јас сум си доволен сам“ станува проблем во љубовта
На почеток звучи привлечно.
Човек што знае што сака.
Човек што не зависи од никого.
Човек што сам си ги решава проблемите.
Човек што има свој живот, свои навики, свој мир и не бара постојано внимание.
Независноста навистина е убава особина. Во време кога многу луѓе бараат партнер за да им ја пополни празнината, личност која стои цврсто на свои нозе делува стабилно, зрело и сигурно.
Но, во љубовта постои една тенка граница.
Едно е да бидеш независен.
Друго е да не знаеш да пуштиш никого близу.
Кога самодовербата станува ѕид
Во денешно време често слушаме: „Сакај се себеси“, „Стави се на прво место“, „Не ти треба никој“, „Биди доволен сам на себе“.
И сето тоа има смисла — до одредена мера.
Здравата љубов кон себе е важна. Не треба да влегуваме во врска од страв од осаменост, ниту да остануваме со некој само затоа што не знаеме како сами. Но проблемот почнува кога „јас сум си најважен“ ќе стане правило за секоја ситуација.
Затоа што врската не е натпревар кој повеќе се сака себеси.
Врската е простор во кој две личности учат да постојат заедно.
А тоа понекогаш значи компромис.
Понекогаш значи да слушнеш.
Понекогаш значи да не биде сè по твое.
Понекогаш значи да признаеш дека ти треба некој.
Претераната независност може да изгледа како сила, а всушност да биде страв
Има луѓе кои не бараат помош, не зборуваат за тоа што ги боли, не покажуваат слабост и не дозволуваат никој да им се приближи премногу. Од страна изгледаат силно. Како да имаат сè под контрола.
Но понекогаш тоа не е сила.
Понекогаш тоа е заштита.
Можеби некогаш научиле дека не треба да се потпираат на никого.
Можеби биле разочарани.
Можеби премногу долго морале сами.
Можеби се плашат дека ако покажат потреба, ќе изгледаат слабо.
И така, наместо да градат блискост, градат дистанца.
Не затоа што не сакаат љубов.
Туку затоа што не знаат како да ја пуштат да влезе.
Љубовта бара повеќе од „јас сум добро“
Во врската не е доволно само двајца луѓе да бидат добри поединечно. Треба да знаат и да функционираат заедно.
А тоа значи да се земат предвид и туѓите чувства.
Да се слушне и другата страна.
Да се праша: „Како си?“
Да се забележи кога некој молчи поинаку од обично.
Да не се однесуваме како да сме сами во приказната.
Проблемот кај претераната независност е што човек понекогаш заборава дека во врска веќе не одлучува само за себе. Не затоа што ја губи слободата, туку затоа што неговите постапки влијаат и врз некој друг.
Во љубовта, „јас“ и „ти“ не исчезнуваат.
Но ако никогаш не се појави „ние“, врската почнува да се празни.
Не е слабост да ти треба некој
Многу луѓе денес се гордеат со тоа што никому ништо не должат, никого не молат и не зависат од никого. И во тоа има достоинство.
Но љубовта не е сметководство.
Во здрава врска не се работи за тоа да бидеш зависен. Се работи за тоа да можеш да се потпреш. Да знаеш дека некој е тука. Да кажеш: „Денес не можам сам.“ И тоа да не биде срам.
Блискоста бара ранливост.
А ранливоста бара храброст.
Полесно е да кажеш: „Не ми треба никој.“
Потешко е да кажеш: „Ми требаш ти.“
Како да се најде рамнотежа?
Не треба да престанете да се сакате себеси за да бидете во врска. Не треба да се изгубите, да се откажете од својот мир или да живеете само за партнерот.
Но треба да има рамнотежа.
Понекогаш ќе го изберете она што е добро за вас.
Понекогаш она што е добро за партнерот.
А понекогаш она што е добро за врската.
Тоа е зрелост.
Зрелата љубов не бара да исчезнете како личност. Таа бара да престанете да се однесувате како да сте единствената личност во приказната.
Љубовта не е губење слобода
Можеби најголемата заблуда е дека ако пуштите некого блиску, ќе ја изгубите слободата. Но вистинската љубов не треба да ве затвори. Треба да ве направи помирни.
Да имате некој не значи дека сте помалку силни.
Да побарате поддршка не значи дека сте слаби.
Да направите компромис не значи дека сте изгубиле.
Понекогаш токму тоа е доказ дека сте созреале.
Затоа, ако постојано велите „јас сум си доволен сам“, можеби вреди да се прашате: дали навистина уживате во својата независност — или само се плашите некој да ви стане важен?
Зашто љубовта не е да се откажеш од себе.
Љубовта е да останеш свој, но да научиш дека не мора секогаш сè сам.
About The Author
