Посреќни се паровите што се караат или оние што молчат? Одговорот можеби ќе ве изненади
Постојат парови кои велат: „Ние никогаш не се караме.“ На прв поглед, тоа звучи како совршена врска. Мир, хармонија, без драма, без викање, без тензии.
Но, дали навистина паровите што никогаш не се караат се посреќни? Или, пак, подолго траат оние што понекогаш се караат, но знаат како да се вратат еден кон друг?
Вистината е некаде на средина: среќните парови не се оние што никогаш немаат конфликт, туку оние што знаат да се скараат без да се повредат до крај.
Кавгата не мора да значи дека љубовта е слаба
Многу луѓе се плашат од кавги, затоа што ги поврзуваат со крај, проблеми или лош однос. Но, кавгата сама по себе не мора да биде знак дека врската не функционира.
Понекогаш кавгата значи дека на двајцата им е важно. Дека има чувства, ставови, потреби и очекувања. Дека некој сака да биде слушнат, разбран или сфатен сериозно.
Проблемот не е во тоа што двајца луѓе се караат. Проблемот е кога во кавгата исчезнува почитта.
Паровите што молчат не се секогаш посреќни
Има врски во кои нема гласни кавги, но има многу тишина. Едниот премолчува, другиот се повлекува. Никој не зборува за она што боли, но сè се собира внатре.
Таквата тишина понекогаш е поопасна од кавгата. Затоа што однадвор изгледа како мир, а внатре се создава далечина.
Кога партнерите престануваат да се караат затоа што веќе не им е грижа, тоа не е хармонија. Тоа е тивко откажување.
Среќните парови се караат поинаку
Паровите што подолго траат не се совршени. И тие се нервираат, имаат лоши денови, се караат за ситници, за пари, за обврски, за семејство, за тоа кој што рекол и кој што заборавил.
Разликата е во тоа што не ја користат кавгата за да го уништат партнерот.
Тие не понижуваат.
Не навредуваат таму каде што најмногу боли.
Не ја вадат секоја стара грешка од пред пет години.
Не се закануваат со заминување на секоја расправија.
Не се натпреваруваат кој ќе победи.
Наместо тоа, се обидуваат да кажат: „Ова ме повреди“, „Ова ми недостасува“, „Не се чувствувам слушнато“, „Сакам да најдеме решение“.
Најопасната реченица не е „се скаравме“, туку „немам веќе сила да објаснувам“
Во многу врски вистинската криза не почнува со кавга, туку со моментот кога еден од партнерите веќе нема желба да зборува.
Кога ќе рече: „Остави, нема врска.“
Кога ќе престане да објаснува.
Кога ќе престане да очекува промена.
Кога повеќе не се лути, туку само се оддалечува.
Тоа е моментот кога тишината станува знак за опасност.
Значи, кои парови се посреќни?
Не оние што се караат постојано.
Не ни оние што никогаш не се караат.
Најпосреќни се паровите што знаат да разговараат и кога е непријатно.
Оние што можат да се скараат, но потоа да седнат и да се разберат. Оние што не бегаат од проблемот, туку од потребата да се повредат. Оние што знаат да кажат „извини“, но и „ова не смееме да го повторуваме“.
Љубовта не се мери по тоа колку ретко се карате, туку по тоа што се случува после кавгата.
Дали има тишина што трае со денови?
Или има разговор?
Дали има инает?
Или има обид да се поправи?
Дали има гордост?
Или има прегратка?
На крајот, здравата врска не е без конфликт — туку без понижување
Секој пар има несогласувања. Тоа е нормално. Двајца луѓе не можат секогаш да мислат исто, да чувствуваат исто и да реагираат исто.
Но, среќните парови знаат дека кавгата не е војна. Партнерот не е непријател. Целта не е да победите, туку да се разберете.
Затоа, ако понекогаш се карате, тоа не значи дека вашата врска е лоша. Можеби значи дека уште ви е важно.
Но, ако се карате со навреди, понижување и молк што трае со денови — тогаш проблемот не е во кавгата, туку во начинот на кој ја водите.
Најдолго траат оние парови што не бегаат од конфликтот, но никогаш не забораваат дека и во најголемата расправија, од другата страна стои човекот што го сакаат.
About The Author
