родители

Детето не мора да го спасуваме од секоја грешка: Дали „lighthouse parenting“ е спротивност на балканското родителство?

„Облечи јакна.“

„Ја напиша ли домашната?“

„Да ѝ се јавам ли на наставничката?“

„Остави, мама ќе среди.“

Веројатно повеќето од нас препознаваат барем дел од ова.

А сега сè повеќе се зборува за поинаков пристап: lighthouse parenting, односно родителот како светилник.

Светилникот не оди по бродот.

Не ја управува неговата рута.

Но стои таму, стабилен и видлив, кога е потребен.

Идејата е родителот да остане близу, заинтересиран и достапен, но да не ја отстранува секоја пречка пред детето. Самото Lighthouse Parenting го опишува пристапот како обид да се разбере детето, без очекување родителот секогаш совршено да знае што чувствува или што му треба.

Интересно е што во 2026 веќе се објавени и нови истражувања за програмата. Мало ирско испитување кај родители на деца со емоционални и бихејвиорални тешкотии забележало намалување на родителскиот стрес и проблемите во однесувањето, иако авторите нагласуваат дека се потребни поголеми студии.

Уште една рандомизирана студија во Кина со 64 родители во 2026 исто така пријавила подобрувања во родителскиот стрес, самодовербата на родителите и односот родител-дете по адаптирана програма.

А како би изгледало тоа кај нас?

Детето заборавило домашна.

Наместо родителот да се јави во училиште, детето утре само ќе објасни.

Тинејџерот погрешно ги потрошил парите.

Наместо веднаш да добие нови – ќе почека.

Се скарало со другар.

Наместо мама да ја решава кавгата преку друга мама – прво ќе пробаат самите.

Тоа не значи „снаоѓај се“.

Туку:

„Тука сум ако навистина ти требам, но верувам дека можеш да пробаш сам.“

Можеби токму тоа е најтешкиот дел од родителството.

Не кога треба да помогнеме.

Туку кога знаеме дека можеме да помогнеме – а сепак треба малку да се тргнеме.

About The Author