Букетот што не беше фрлен: невестата ѝ го однесе на својата почината мајка

На свадбите има моменти што се планираат со месеци – фустанот, музиката, првиот танц, фрлањето на бидермаерот. Но понекогаш токму моментот што не може да се испланира ја носи најсилната емоција.

Таква е приказната на невестата Марина, чија свадба ја фотографирал хрватскиот свадбен фотограф Томица Рашетина. Денот бил исполнет со радост, љубов и долгоочекувана прослава, но во него имало и едно видливо отсуство – мајката на Марина повеќе не била меѓу живите.

Мајка ѝ не беше таму – но Марина најде начин да ја внесе во свадбениот ден

Наместо тагата да ја сокрие, Марина одлучила споменот на мајка си да го направи дел од еден од најважните денови во животот. На фотографиите таа ја држи нејзината фотографија во раце, додека на свадбениот букет има мал медалјон со нејзиниот лик.

Тоа се детали што можеби на прв поглед се мали, но за невеста која го минува свадбениот ден без еден од најважните луѓе во својот живот, тие можат да значат сè.

Фотографот подоцна призна дека долго не можел да ги објави фотографиите. Не затоа што не бил задоволен од нив, туку затоа што тешко наоѓал зборови со кои би ја опишал атмосферата на свадбата.

Тој ја памети Марина како невеста која со огромно исчекување го чекала својот свадбен ден. Но во радоста цело време се чувствувала и празнината што ја остава човек кој требало да биде таму – а не е.

„Букетот не заврши во рацете на пријателките.“

Наместо традиционалното фрлање – бидермаерот замина кај мама

На крајот дошол моментот кој целата приказна ја направил уште посилна.

Вообичаено, свадбениот букет завршува во рацете на една од немажените гостинки. Тоа е една од најстарите и највесели свадбени традиции. Марина, сепак, имала поинаква идеја.

Бидермаерот не бил фрлен.

Таа го однела на гробот на својата мајка.

На местото каде што не можела да ја прегрне, да ѝ ја покаже венчаницата или да го сподели со неа првиот танц, Марина го оставила еден од најпрепознатливите симболи на својот свадбен ден.

Свадбите не се составени само од среќни моменти

Оваа приказна погодува токму затоа што покажува нешто за кое ретко зборуваме кога планираме свадба.

Свадбениот ден може истовремено да биде и еден од најсреќните и еден од најтешките денови во животот. Особено кога на една столица недостига родител, баба, дедо, брат, сестра или некој друг што отсекогаш сте го замислувале покрај себе.

Некои младенци избираат да ја носат таа личност само во мислите. Други оставаат празно место на церемонијата, палат свеќа, носат фотографија, парче накит, дел од облека или мал медалјон врзан за букетот.

Нема правилен начин. Има само начин што е личен.

До неа сепак стоеше човекот со кого го почнува новото поглавје

Во емотивната објава фотографот зборува и за сопругот на Марина, Марин, и за чувството дека таа покрај себе има човек кој ќе знае да ја држи и во среќните и во тешките денови.

Можеби токму оваа фотографија најубаво ја заокружува приказната. На неа нема тага. Има смеа, блискост и почеток на нов живот.

Загубата не исчезнува затоа што започнува нешто ново. Но ниту новата среќа мора да биде помала затоа што во неа има место и за спомен.

Најважниот свадбен гест не мора да биде голем

Марина не направила спектакл. Не ѝ била потребна голема сценографија за да покаже колку ѝ недостига мајка ѝ.

Една фотографија. Мал медалјон. И букет кој наместо кон гостинките, заминал на едно сосема друго место.

Понекогаш токму таквите детали се оние што остануваат најдолго.

А можеби најсилната порака од оваа свадба е едноставна: на големите денови особено силно ги чувствуваме луѓето што ни недостигаат – затоа сакајте ги, прегрнувајте ги и кажувајте им го тоа додека можете.

Извори: оригиналната објава на Tomica Rašetina / Rasetina Weddings

 

About The Author