КОЈ НÈ УБЕДИ ДЕКА НАШЕТО ТЕЛО НЕ Е ДОВОЛНО ДОБРО? Големата измама на индустријата за убавина!

Потенок струк, помал нос, мазна кожа, поголеми усни, совршени нозе… Секогаш постои нешто што би сакале да го промениме на себе. Но, дали навистина сме незадоволни од сопствениот изглед или некој нè научил постојано да бараме недостатоци?

Токму ова прашање го поставува италијанската филозофка и писателка Маура Ганчитано во интервју за Vogue Italia, објавено на 12 ноември, по повод нејзината нова книга „Фабрика на убавината“ (La fabbrica della bellezza).

Нејзината теза е провокативна: идеалот за совршено тело не е природна вистина, туку општествена конструкција која со децении ја обликуваат фотографијата, модата, рекламите, филмовите, а денес и социјалните мрежи и вештачката интелигенција.

Огледалото повеќе не ни е доволно

Некогаш луѓето го гледале својот одраз во огледало или на ретки портрети. Денес секојдневно се фотографираме, правиме селфија, се гледаме на видеоповици и ги споредуваме своите лица со илјадници други.

Според Ганчитано, пресвртницата настапила со појавата на фотографијата.

Телото престанало да биде само нешто што го чувствуваме и со кое живееме. Станало слика што постојано ја набљудуваме, оценуваме и споредуваме.

А денес, благодарение на филтрите и дигиталното уредување, можеме за неколку секунди да видиме „подобрена“ верзија од себе.

Проблемот настанува кога таа вештачка верзија ќе стане стандард според кој го оценуваме вистинското лице.

Индустријата заработува од нашето незадоволство

Една од најсилните пораки во интервјуто е дека современото општество ја претворило убавината во бесконечен проект.

Не е доволно да бидеме здрави, негувани или задоволни. Треба постојано да се подобруваме.

Ако имаме брчки, ни се нуди крем. Ако имаме неколку килограми повеќе, ни се нуди диета. Ако не сме задоволни од лицето, постојат филтри, третмани и естетски интервенции.

Секако, нема ништо лошо во желбата да изгледаме убаво и да се негуваме. Но, според Ганчитано, проблемот започнува кога промените не ги правиме затоа што ги сакаме, туку затоа што се чувствуваме недоволно добри.

Така, убавината станува обврска, а незадоволството од себе – можност за заработка.

УБАВИНАТА ИМА СВОЈ ДАТУМ: Beauty Expo Skopje 2027 најавува три дена гламур, трендови и инспирација!

Совршеното тело станува доказ за успешен живот

Особено интересна е забелешката дека современото општество физичкиот изглед сè почесто го поврзува со карактерот.

Виткото и атлетско тело се претставува како доказ за дисциплина, самоконтрола и успех.

Од друга страна, телото кое не одговара на наметнатите стандарди неправедно се поврзува со недостиг од волја.

Со други зборови, луѓето не се оценуваат само според тоа како изгледаат, туку и според претпоставките што околината ги создава врз основа на нивниот изглед.

Дури и кога знаеме дека фотографијата е обработена, се споредуваме

Во интервјуто се посочува уште еден парадокс.

Можеме совршено добро да знаеме дека фотографијата на некоја манекенка е обработена, дека кожата е дигитално измазнета, а пропорциите се променети.

И сепак, кога ќе ја погледнеме, можеме да почувствуваме дека нешто ни недостига.

Постојаната изложеност на идеализирани слики создава средина во која реалното тело почнува да изгледа како несовршена верзија на дигиталното.

Со развојот на вештачката интелигенција оваа разлика станува уште поизразена, бидејќи денес можат да се создаваат и лица и тела кои воопшто не постојат.

Како да излеземе од фабриката на убавината?

Ганчитано не предлага да престанеме да се шминкаме, да се негуваме или да го менуваме изгледот.

Напротив, таа смета дека суштинското прашање е зошто сакаме одредена промена.

Дали тоа навистина ќе ни го подобри животот или само привремено ќе го смири чувството дека не сме доволно убави?

Таа потсетува и дека телото не постои само за да биде гледано. Со него чувствуваме, сакаме, се движиме, уживаме и го доживуваме светот.

Можеби вистинската слобода не започнува кога конечно ќе го достигнеме идеалот за совршен изглед, туку кога ќе престанеме да му дозволуваме на тој идеал да ни го диктира животот.

И тука се наметнува најважното прашање: Колку време од животот трошиме размислувајќи за тоа што треба да промениме на себе, наместо да уживаме во она што веќе сме?