Ivy Lane Events Makedonija
На нивната петта годишнина од бракот, една скопјанка не му купила скап подарок на сопругот.
Не резервирала ресторан.
Не објавила совршена фотографија на Инстаграм.
Не напишала статус со „моја љубов, мој живот, мој свет“.
Наместо тоа, му оставила писмо на масата во кујната.
До кафето.
До клучевите.
До списокот за пазарење.
Онаму каде што последниве години најчесто се среќавале — помеѓу обврските.
Драг мој,
знам дека денес славиме пет години брак.
Пет години откако рековме „да“.
Пет години откако мислевме дека љубовта ќе биде само бакнежи, патувања, долги разговори и вечери во кои никој не брза никаде.
Ама животот не беше баш таков, нели?
Нè пречекаа сметки, кредити, настинки, неспиени ноќи, расправии за глупости, работа, деца, родендени, обврски, пазари, ручеци, перење, заборавени датуми, уморни очи и реченици кажани набрзина.
И некаде помеѓу сето тоа — јас се изгубив.
Не престанав да те сакам.
Само престанав да имам сила секогаш да изгледам како жената во која се заљуби.
Не сум секогаш нежна.
Понекогаш сум само уморна.
Не сум секогаш насмеана.
Понекогаш цел ден држам сè во себе, па навечер се распаѓам на најмала реченица.
Не сум секогаш расположена за разговор.
Понекогаш ми треба само да седиш до мене и да не ме прашуваш ништо.
Не сум ладна.
Само сум преполна.
Со мисли.
Со списоци.
Со грижи.
Со тоа што треба да се купи.
Со тоа кој има термин.
Со тоа дали сме платиле.
Со тоа што утре пак мора да се стане рано.
Понекогаш ми недостига девојката што бев пред да станам нечија сопруга, нечија мајка, нечија одговорност, нечија организација.
Онаа што се смееше без причина.
Онаа што се спремаше два часа само за кафе.
Онаа што те гледаше како да нема утре.
Онаа што имаше време да биде жена, а не само некој што „држи сè под контрола“.
И знаеш што најмногу ми недостига?
Ние.
Не големи работи.
Не скапи подароци.
Не совршен живот.
Ми недостига да ме погледнеш како порано.
Да ме прашаш како сум, ама навистина да сакаш да го слушнеш одговорот.
Да ме гушнеш без причина.
Да ми кажеш: „Остави, јас ќе средам.“
Да ме однесеш на кафе без план.
Да се смееме на нешто глупаво.
Да бидеме пак маж и жена, а не само двајца што функционираат во ист стан.
Не ти го пишувам ова за да те обвинувам.
И ти си уморен.
И ти носиш свои битки.
И ти молчиш кога ти е тешко.
И ти понекогаш не знаеш како да ми пријдеш.
Знам.
Само сакам да знаеш дека зад мојата нервоза често стои потреба да ме видиш.
Зад мојата тишина стои желба да ме прегрнеш.
Зад моето „ништо не ми е“ многу често стои „сè ми е“.
На нашата петта годишнина не барам цвеќе.
Барам да се најдеме повторно.
Да не дозволиме љубовта да ни стане список со обврски.
Да не дозволиме домот да ни стане место каде што само се минуваме.
Да не дозволиме уморот да ни го украде тоа што некогаш ни беше најубаво.
Јас сè уште сум тука.
Можеби не секогаш нашминкана.
Можеби не секогаш расположена.
Можеби не секогаш лесна за сакање.
Но, сè уште сум твојата жена.
Онаа што те избра.
Онаа што би те избрала пак.
Само понекогаш ѝ треба да ја потсетиш дека не мора сама да биде силна.
Среќна годишнина, љубов.
Ајде оваа година да не си ветуваме совршен брак.
Ајде само да си ветиме дека ќе се гледаме повеќе.
Ќе се слушаме повеќе.
Ќе се гушкаме повеќе.
И ќе си се враќаме еден на друг, секогаш кога животот ќе нè однесе предалеку.
Твојата жена.
About The Author
