„На свадбата сакавме само млади, затоа не ја поканив баба ми“ – и денес се каам поради тоа
Кога ја правевме листата на гости, имавме една идеја која тогаш ни изгледаше модерна, урбана и „по наше“: свадба без многу роднини, без класични семејни маси, без луѓе кои ќе седат настрана и ќе коментираат.
Сакавме свадба со млади луѓе. Со музика до сабајле, со танцување, коктели, фотографии, кратка церемонија и атмосфера како од филм.
И така, без многу размислување, почнавме да кратиме.
Прво отпаднаа подалечните роднини. Потоа пријателите на родителите. Потоа некои тетки и чичковци што „и онака не ги гледаме често“. А на крај, некако тивко и срамно, отпадна и баба ми.
Не затоа што не ја сакав. Напротив.
Таа беше жената што ме чуваше кога бев мала. Жената што ми правеше палачинки кога ќе плачев. Жената што секогаш имаше 100 денари „за мене“, иако пензијата ѝ беше мала. Жената што ме чекаше на прозорец кога ќе дојдев од школо.
Но, на мојата свадба не ја поканив.
Си велев: „Ќе ѝ биде напорно.“
„Нема да може да седи долго.“
„Ќе ѝ пречи музиката.“
„Нема да се вклопи.“
„И онака сакаме само млади.“
Вистината е дека не сакав да ми ја „расипе сликата“. Денес ми е срам и да го признаам тоа, но тогаш сакав сè да изгледа совршено. Млади луѓе, убави фустани, модерна сала, добро светло, видеа за Инстаграм.
А баба ми не се вклопуваше во таа слика.
Кога дозна дека нема да дојде, ништо не ми рече. Само ме погледна и се насмевна онака тивко, како што се насмевнуваат луѓе што не сакаат да те повредат, иако ти веќе си ги повредил.
„Само да сте ми живи и здрави“, ми рече.
Тоа беше сè.
На денот на свадбата сè беше како што замислував. Салата беше полна со млади луѓе, музиката беше одлична, сите играа, фотографиите беа прекрасни. Имавме видеа, сторис, аплаузи, насмевки.
Но, кога подоцна ги гледав фотографиите, сфатив дека нешто недостига.
Не недостигаше декорација.
Не недостигаше шампањ.
Не недостигаше младост.
Недостигаше таа.
Недостигаше нејзината рака на моето лице. Недостигаше нејзиниот поглед додека ме гледа во венчаница. Недостигаше моментот во кој ќе ѝ пријдам, а таа ќе ми каже: „Убава си, бабино.“
Неколку месеци подоцна, баба ми почина.
И тогаш ме удри вистината што не можев да ја поправам.
Не постои филтер што може да ја врати. Не постои видео што може да го сними она што никогаш не се случило. Не постои совршена свадба што вреди повеќе од присуството на човек кој те сакал цел живот.
Денес, кога некоја невеста ми вели дека сака „само млади“ на свадба, не ја осудувам. Ја разбирам. И јас мислев така.
Но, би ѝ кажала само едно:
На свадбата не ги канете само оние што изгледаат добро на фотографија. Поканете ги и оние што ве носеле на раце кога не сте знаеле ни да одите.
Затоа што еден ден нема да се сеќавате кој каква кошула носел, кој колку играл и колку лајкови имало видеото.
Ќе се сеќавате на празното место.
А некои празни места болат цел живот.
About The Author
